"Artvin'de yayladan dönen bir kadın..
İneği epeyce uzaklarda doğurmuş..
O kadar yolu yürüyemez yavru. Anadır, halden anlar..
Çocuğunu taşıdığı şefkatle sırtlar bebeği..
İki ana birlikte yollara düşerler..
Biri sırtında şefkat taşır, diğeri gözlerinde minnet..."
Ve ben alıp başımı gidince akşamları
İçinde yorgun düştüğüm bahçemden dışarı,
Biliyorum; her yol götürür beni o yöne
Yaşanmamış hayatların tersanesine...